Platon w swoich teoriach dotyczących dwoistości świata posunął się jeszcze dalej. Skoro uważano, że ciało jest materialne, a dusza nie to rodziło to ostry konflikt między ciałem a duszą, które przecież muszą być oddzielne, a nie złączone. Dusza egzystuje w ciele według Platona niezależnie. Nie musi być z nim złączona. Platon jako pierwszy tak wiele i tak poważnie mówił na temat świata niematerialnego. Pewien był, że tak jak istnieje według niego świat idei i świat rzeczy, tak oddzielne są dusza i ciało. Uważał także, że dusza jest w przeciwieństwie do ciała jednością. Ciało składa się z części, podczas gdy dusza jest jedną wielką jednością. Jeśli człowiek jest jednością, to tylko i wyłącznie dzięki duszy. Dusza jest niepodzielna, jedyna. Tak jednak definiował Platon duszę mówiąc o niej w znaczeniu węższym. Gdy wypowiadał się o niej szerzej, mówił o tym, że dzieli się ona na dwie albo nawet trzy części - zmysłową, rozumną oraz impulsywną. Ta ostatnia pośredniczyła między rozumną, a zmysłową.