Odkrycia astronomiczne musiały wywrzeć bardzo duże piętno w filozofii Platona. Świat, w którym do tej pory widział jedynie niedoskonałość i odbicie jedynie idei doskonałych, stał się teraz dla niego idealnym, przemyślanym przez boga organizmem. Gdy dowiedział się o tym, że Ziemia jest kulą, a planety krążą po okręgach, uwierzył, że i świat jest doskonały, stworzony na wzór idei przez boga, ale jednak doskonały, bowiem widać w nim na każdym kroku rozumność i celowość w jego tworzeniu. Naczelna w filozofii Platona na temat wszechświata była teraz zasada celowości. Świat był wedle jego myśli stworzony nie przypadkiem, nie przymusowo w taki sposób, lecz celowo. Był zdecydowanie przeciwieństwem myśli Demokryta, który uważał celowość wszechświata za coś nieistniejącego. Platon zauważał na każdym kroku, że by wyjaśnić wszechświat, trzeba założyć jego celowość, wtedy widać w nim rękę boga, która stworzyła go na kształt idei. Świadczą o tym choćby okrężne ruchy planet i wszędzie zauważalne ślady doskonałości w stworzeniu przyrody, która działa jak jeden wielki organizm, w której wszystko ma swój cel.