W dziełach, w słowach Platona dojrzeć możemy, że łączył on cały czas dowody naukowe z pozanaukowymi na istnienie duszy. Życie pozagrobowe duszy uważał natomiast za niczym niezmącone szczęście, lub za szereg prób i czynów. Dusza jego zdaniem, tak jak i zdaniem orfików, mieszka w ciele za karę. Musiała zbrukać się jakimś grzechem podczas swego wiecznego życia i teraz musi odpokutować swe winy. Gdy już je odpokutuje i wyjdzie z ciała po jego śmierci, znów będzie wolna i będzie żyła samym szczęściem. Platon często pisał bardzo dokładnie o tym, jak postrzega życie pozagrobowe. Opisywał nawet całą topografię tego miejsca. Tutaj widzimy, jak łączył swe umiejętności pisarskie oraz swoją wyobraźnię z wiarą w życie wieczne duszy. Zdawał sobie jednak sprawę dokładnie z tego, że to co mówi to zaledwie przykład tego, jak mogłoby wyglądać życie po śmierci. Skoro nie ma pewności, jak tam jest, to żaden przykład nie jest ani zły ani dobry. Zdawał sobie sprawę z tego, gdzie przebiega granica filozofii a gdzie swobodnych wyobrażeń o życiu pozagrobowym. Nie zdawali sobie z tego jednak sprawy co niektórzy filozofowie lat późniejszych, którzy interpretowali słowa Platona widząc w nich jedynie religijne opisy życia po śmierci i biorąc je nazbyt dosłownie.