Nieśmiertelność duszy skoro była dla Platona jedną z najistotniejszych rzeczy w jego filozofii, zajmowała mu wiele czasu i znajdywała się często w jego pismach. Dzieło pod tytułem "Fedona" poświęcone jest jego dowodom na nieśmiertelność duszy. Uważał, że dusza jako doskonała jest nie tyle trwalsza od ciała, ile po prostu nieśmiertelna, wieczna. Twierdził, że dusza nie ma końca, ale i nie ma także początku. Jest odwieczna. Szukając dowodów na swe teorie, Platon głosił, że skoro dusza posiada wiedzę od naszego urodzenia, to musiała powstać przed naszym urodzeniem. Jak bowiem mogłaby postrzegać, gdyby nie wiedziała co postrzega ? Musiała więc wedle Platona trwać jeszcze przed nami. Nie potwierdza to jednak jego tezy w pełni. To mogłoby ewentualnie dowodzić tego, że dusza istniała jakiś czas przed naszym narodzeniem, ale niekoniecznie, że istniała zawsze. Tego wiedzieć nie możemy. Tak, jak życie wyklucza śmierć, tak zdaniem Platona śmierć jest wykluczana również przez duszę. Jej istnienie związane z życiem wyklucza jej ewentualną śmierć. Póki dusza istnieje, jest żywa. Według Platona w istnienie duszy śmierć jakby w ogóle nie jest włączona. Jej istotą jest życie.