Platon twierdził, że dusza jest doskonała. Odróżniało to ją od ciała, które jest niedoskonałe, zniszczalne. Dusza jest skazana na przebywanie w ciele, dlatego jest to dla niej specjalnie niekorzystne. Prawdziwe życie duszy wyzwolonej, nieśmiertelnej zaczyna się dopiero wraz z obumarciem ciała. Platon definiował człowieka jako duszę, która włada ciałem. Dusza była według niego centrum wszystkiego. Ciało jest tylko jej domem, ale nie jest ani porównywalne, ani nawet podobne do samej duszy. Dusza jako nieśmiertelna, wieczna jest doskonała. Dusza poznała wedle Platona idee i dlatego jest najdoskonalszą częścią człowieka i jego właściwą naturą. To w niej znajdują się idee, to w niej znajduje się wszelkie dobro jakie zamieszkuje człowieka. O tym, że ciało jest więzieniem dla duszy mawiali już Orficy, oraz inne grupy religijne oraz sekty. Przez to Platon wydawał się jeszcze bardziej religijny, a jego idee jeszcze bardziej związane z boskością, z religią. Jego spirytualizm łączył się z mistycyzmem. Wiele z swych myśli Platon poświęcił dla nieśmiertelności duszy. Była to sprawa, która do końca życia była dlań bodaj najważniejsza.