Platon gdy zajmował się problemami duszy, problemami idei naturę, to co nas otacza traktował trochę po macoszemu. Widział w tym wszystkim tylko brak doskonałości, zapatrzony w swe idee, oraz w duszę. Naturę uważał za niedoskonałe odbicie idei, które nie może się z nimi samymi równać. Świat doczesny, świat postrzegany przez człowieka mniej go pociągał i interesował. Sporo jednak zmieniło się w późniejszych latach, zapewne także w dużej mierze przez odkrycia astronomiczne pitagorejczyków. Gdy odkryto, że ziemia jest najprawdopodobniej kulą, a w wszechświecie kształty i sposób jego stworzenia wydają się być idealnie proste i przemyślane, Platon zaczął i w przyrodzie zauważać doskonałości. Zauważył, że i świat w którym istniejemy jest stworzony bardzo przemyślanie, oparty na prostych kształtach. Choć pojmował świat materialnie, to przeciwny był teoriom chociażby Demokryta, który mówił o mechaniczności i konieczności powstania takiego a nie innego świata. Platon widział w nim to, że był stworzony przemyślanie i celowo.