Platon był tak klasycznym filozofem głoszącym finalistyczne pojmowanie przyrody, jak Demokryt filozofem głoszącym jej mechaniczność. Platon nie uznawał przypadkowości, bądź konieczności w tworzeniu się świata. Widział w tym wielki plan, który z pewnością nie jest przypadkiem, bowiem zbyt wiele widać doskonałości w nim i zbyt dobrze jest on uporządkowany jak na twór przypadkowy. Platon jednak nie był tak swobodny w swych rozmyślaniach na tematy przyrodnicze, jak miał to w zwyczaju głosząc swe teorie etyczne czy polityczne. W tej dziedzinie częściej korzystał z myśli innych filozofów i łatwiej można to zauważyć w jego filozofii. Mimo to jednak opierając się na innych teoriach, stworzył swą własną, niezależną. Do myśli filozofów przyrody dodał chociażby religijność orficką. Widać tutaj także zdecydowane echa pitagorejczyków głoszących idealny, harmonijny ustrój świata. Dodał jednak bardzo ważny element do tego wszystkiego - świat idei, za którego twórcę uważa się właśnie jego, choć istniały przekonania, że to Sokrates pierwszy mówił o ideach.